Uwaga! Istotne zmiany w prawie!!!

Od jutra, tj. od dnia 01 lipca 2014 r. komornik sądowy będzie mógł wpisać imię i nazwisko dłużnika do internetowej Centralnej Bazy Danych Wieczystych, aby uzyskać wszelkie informacje o posiadanych przez niego nieruchomościach.

Umożliwią to wchodzące w życie przepisy nowelizacji ustawy o księgach wieczystych i hipotece uchwalonej rok temu. 

Od 1 lipca system, w którym prowadzone są księgi wieczyste zostanie poszerzony m.in. o funkcję pozwalającą odnaleźć księgę wieczystą po podaniu imienia i nazwiska właściciela oraz uzyskać wyciąg z KW.

UWAGA PRZYSZŁY ZMIANY W KWESTIACH OPŁAT SĄDOWYCH W SPRAWACH CYWILNYCH

Sąd będzie zwracał z urzędu stronom całą uiszczoną opłatę od uwzględnionej skargi we wszystkich sprawach, w których postępowanie wszczęto z urzędu. 

W pozostałych sprawach zwrot będzie następował tylko w razie uwzględnienia skargi z powodu oczywistego naruszenia prawa i stwierdzenia tego naruszenia przez sąd.

Ustawę z dnia 21 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2014 poz. 528) opublikowano 25 kwietnia br. Weszła ona w życie 10 maja 2014 r.

Nowelizacja jest wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2013 r., sygn. akt SK 30/2009.

TK: Podwyższenie wieku emerytalnego zgodne z konstytucją!

Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie rozpatrywał połączone wnioski Komisji Krajowej NSZZ Solidarność, grupy posłów na Sejm i Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych (sygn. akt K 43/12). 

Stanowiska wnioskodawców sprowadzały się do tego, że zaskarżone przepisy ustawy z 11 maja 2012 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. poz. 637) doprowadziły do naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa.

Według Trybunału Konstytucyjnego podwyższenie wieku emerytalnego jednak nie narusza przepisów konstytucji. Sędziowie zakwestionowali jedynie zrównanie wieku kobiet i mężczyzn w emeryturach częściowych.

Chcesz komfortowo podróżować nowym, przestronnym autem
po Warszawie, Polsce czy Europie,
oferta tej firmy jest dla Ciebie!

Polecam do zapoznania się z ofertą, skorzystania z niej, polubienia strony
i polecenia jej dalej!

Samochody do wynajęcia dla osób prywatnych i dla przedsiębiorców!

Are You comming to Poland and You would like to rent new comfortable car?

This is offer for You. 

Read, use and give a Like for page CarolinaCars

http://www.carolinacars.pl/

https://www.facebook.com/carolinacarspl

Fakt, iż dłużnicy dokonali wpłaty bezpośrednio do wierzyciela nie stanowi podstawy do obniżenia bądź zwolnienia z obowiązku zapłaty opłaty stosunkowej za skutecznie przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego doszło do zaspokojenia wierzyciela.

Ustawodawca wyraźnie wskazał, iż opłatę ukształtowaną na poziomie 15% pobiera się od sumy wyegzekwowanej w toku postępowania, a nie od kwot przekazywanych wierzycielowi bezpośrednio i wyłącznie przez organ egzekucyjny.

Fakt przekazania kwoty przypadającej wierzycielowi bezpośrednio na jego rachunek jest jedynie kwestią techniczną związaną z przekazywaniem sumy wyegzekwowanej w toku egzekucji i pozostaje bez znaczenia dla obowiązku uiszczenia opłaty egzekucyjnej. Oczywistym jest, iż dokonanie wpłaty na rzecz wierzyciela było wynikiem szeregu działań podjętych przez komornika, które doprowadziły do spełnienia świadczenia przez opieszałych dłużników w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym.

Jak zaznacza to m.in. prof. Andrzej Marciniak (w Wydaniu 3 : "Komentarza do Ustawy o komornikach Sądowych i egzekucji" - wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, oraz M.Brulińska w : Wybrane zagadnienia egzekucji sądowej red. J. Gołaczyński, Warszawa 2008 s.78, oraz M.Bieżuński, P. Bieżuński w : Ustawa o komornikach sądowych i egzekucji. Komentarz, Warszawa 2008 s.146), "świadczenie spełnione przez dłużnika do rąk wierzyciela w toku egzekucji, czyli po dokonaniu pierwszej czynności egzekucyjnej, należy kwalifikować jako świadczenie wyegzekwowane. W takim wypadku komornik ma prawo do pobrania opłaty stosunkowej od dłużnika w wysokości określonej w art. 49 ust. 1 (Ustawy)".

Nadto zaznaczyć należy, iż opłata stosunkowa ukształtowana na poziomie 15% stanowi zasadniczą wysokość opłaty przewidzianej przez ustawodawcę.

Inne stawki procentowe - 8% i 5% stanowią wyjątki i nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Nadto, zauważyć należy, iż ustawodawca ukształtował obowiązek naliczania opłaty oraz jej wysokość bez uzależnienia ich od jakichkolwiek czynników, m.in. nakładu pracy komornika. Nadto, jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 października 2002 r., III CZP 65/02 "komornik ma obowiązek pobrać opłatę, ilekroć przewiduje to ustawa - nie może ani arbitralnie odstąpić od pobrania opłaty, ani nakładać opłat przez ustawę nieprzewidzianych. Tak samo komornik nie może arbitralnie zmniejszać ani
zwiększać wysokości opłaty".

Opłaty egzekucyjne mają charakter należności publicznoprawnych. 

Uprawnienie komornika do ich pobrania nie ma zatem charakteru roszczenia w rozumieniu art. 117 § 1 k.c. Do opłat tych nie mają zatem zastosowania przepisy o przedawnieniu roszczeń.

Tak stwierdził w uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy w dniu 03 lutego 2011 r., I CNP 36/10.

SN wydał przedmiotowe orzeczenie w sprawie o następującym stanie faktycznym.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r. oddalił apelację powodów od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 12 grudnia 2007 r., którym oddalono ich powództwo o zapłatę 27 365,53 zł, wniesione przeciwko Komornikowi Sądowemu. Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji wskazujące, że pozwany na wniosek powodów przeprowadził postępowanie zabezpieczające i ustalił jego koszty na 22 201 zł, obciążając nimi w całości powodów jako wierzycieli. Postanowieniu w tym przedmiocie, wydanemu w dniu 8 października 2002 r., Sąd Rejonowy w W. nadał klauzulę wykonalności i zasądził od powodów 165,40 zł. Na tej podstawie pozwany wszczął przeciwko powodom egzekucję kosztów postępowania zabezpieczającego i klauzulowego.

Komornik, który przeprowadził egzekucję obciążył powodów kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 4 366,13 zł. Wyegzekwował również koszty zastępstwa pozwanego w tym postępowaniu, w wysokości 600 zł. Powodowie po zawiadomieniu ich o wszczęciu egzekucji złożyli zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności postanowieniu komornika z dnia 8 października 2002 r. Sąd Okręgowy w W., już po zakończeniu egzekucji, zażalenie to uwzględnił i oddalił wniosek pozwanego o nadanie klauzuli wykonalności.

W ocenie Sądu Okręgowego usprawiedliwione było stanowisko Sądu Rejonowego o braku podstaw odpowiedzialności deliktowej pozwanego. Art. 45 ust. 3 ustawy o komornikach sadowych i egzekucji (u.k.s.e.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 8 października 2002 r., kiedy pozwany wydał postanowienie o obciążeniu powodów kosztami postępowania zabezpieczającego, budził wątpliwości w zakresie jego wykładni, co nakazywało przyjąć, że sposób jego rozumienia przez pozwanego nie prowadził do rażącego naruszenia prawa.

Wykluczało to bezprawność działania komornika. Powodowie byli zobowiązani do pokrycia kosztów postępowania zabezpieczającego i wyegzekwowanie od nich należnej komornikowi opłaty egzekucyjnej nie spowodowało szkody po stronie powodów. Z tego względu w sprawie nie mógł mieć zastosowania także art. 410 § 2 k.c.

Rozpoznając w/w sprawę Sąd Najwyższy uznał, iż w skardze zasadnie zarzucono, że Sąd Okręgowy dokonał błędnej wykładni art. 23 ust 1 u.k.s.e.

W judykaturze utrwalony jest pogląd, że odpowiedzialność deliktowa komorników, o której przepis ten stanowi, jest odpowiedzialnością, której przesłankę stanowi bezprawność czynności komornika, co należy rozumieć jako postępowanie naruszające przepisy prawa.

Ocena czy działanie komornika było bezprawne powinna być zatem dokonana według kryteriów obiektywnych pozwalających stwierdzić, czy miało miejsce naruszenie prawa. Stwierdzenie, że działanie komornika było pozbawione cech bezprawności nie mogło zatem, wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, być wynikiem oceny, że treść przepisu, który stosował komornik mogła budzić wątpliwości w zakresie jego wykładni. 

Zasadność zarzutu dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 23 ust 1 u.k.s.e. nie decydowała jednak o zasadności skargi, gdyż wymogiem pozwalającym na jej uwzględnienie jest stwierdzenie, że sposób rozstrzygnięcia sprawy prowadzi do niezgodności orzeczenia wydanego przez sąd z prawem. Tymczasem zaskarżony wyrok ostatecznie odpowiada prawu.

W przedmiocie kosztów postępowania, SN uznał, że art. 770 k.p.c. stosuje się odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym i brak jest podstaw by postanowienie komornika w przedmiocie opłaty za wykonanie zabezpieczenia, znajdujące uzasadnioną podstawę prawną, mogło traktować inaczej niż postanowienie komornika odnośnie kosztów postępowania egzekucyjnego. 

Zaś art. 745 k.p.c. stanowi podstawę do orzekania o kosztach postępowania zabezpieczającego w relacjach pomiędzy stronami postępowania, odpowiednio do jego wyniku. Przepis ten nie ma zatem zastosowania w przypadku orzekania o opłatach egzekucyjnych należnych komornikowi, który nie jest stroną postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego.

Na gruncie regulacji zawartej w art. 49 u.k.s.e. na powodach ciążył obowiązek pokrycia opłaty za wykonanie przez komornika czynności związanych z zabezpieczeniem ich roszczenia. Jej wysokość została prawomocnie ustalona przez komornika, co uzasadniało ocenę, że wyegzekwowana w tym zakresie należność nie stanowiła
świadczenia nienależnego.

Prawniku, jeśli lubisz grać w squasha lub śledzić nowinki ze świata tego sportu! To ogłoszenie jest dla Ciebie!